KIYMET BİLEBİLMEK

Bazen her şeyi yaparsın hayatı kolaylaştırmak adına. Bir süre sonra bakarsın ki bu durum bir alışkanlık, bir yaşam biçimi haline gelmiş. Kimse senden istememiş belki ama sen yine de çevrendeki herkesin yükünü omuzlarına alırsın. 

Beklenti içinde olmadan verirsin sevgini, zamanını, emeğini.Ama işte… İnsan bazen durup bir soluklanmak ister. Çünkü bazen en güçlüler bile bir parça anlaşılmak ister. Birinin gözlerinin içine bakıp da “Seni anlıyorum” dediğini duymak, başını yaslayabileceği bir omuz olsun ister. O anlaşılma duygusu, insanın içindeki yalnızlığı en azından bir süreliğine susturur. Birinin gözlerine baktığında, “Senin de zor zamanların olduğunu biliyorum” demesi, taşıdığın yükün biraz hafiflemesi demektir.

Ve o an, etrafına bir bakarsın… Yapayalnızsındır. 

O an anlarsın ki kıymet bilmek, öyle herkesin harcı değil. İnsanlar, senin hep güçlü olduğunu sanır. “O halleder, o zaten hep böyle” diye düşünürler. Oysa senin de bir bakışta anlaşılmaya, bir cümlede kendini bulmaya ihtiyacın vardır. Sen, her zaman çözümün bir parçasısındır, ama birininde gelip “Senin çözümün ne?” diye sorması çoğu zaman akıllarına bile gelmez.

Ve belki de en çok bu acıtır insanın içini: Varlığını, emeğini, sevgini görünmez kılan o sessizlik… Bir teşekkür bile etmeden, senin sunduğun o koca omuzlarda dinlenip sonra hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam eden insanlar… 

  Belki de en çok bu yüzden öğrenmeliyiz kendi kıymetimizi bilmeyi. Çünkü hayat sana hep başkalarının yükünü taşımayı öğrettiyse, sen de artık kendi yükünü hafifletmeyi öğrenmelisin. Yorulduğunda durabilmeyi, sessiz kalmayı ve hatta bazen sadece kendin için yaşamayı…

Evet, kıymet bilmek bir erdemdir. Ama herkes o erdeme sahip değildir. Ve insan, bu gerçekle yüzleştiğinde yalnızlık bir ağırlık olmaktan çıkar, bir öğretmene dönüşür. Çünkü en sonunda anlar ki, en değerli omuz kendi omzudur. En anlaşılır cümle, yüreğinin kurduğu cümledir.

 Bir gün birileri senin değerini anlar mı, bilinmez. Ama sen kendi kıymetini bildikçe, o yükler eskisi kadar ağır gelmez. Çünkü hayat, bazen yalnızlığı kabullenmek ve o yalnızlıkta bile kendini sevebilmektir.Unutma, senin emeğin, sevgin ve varlığın değerli. Bir gün biri çıkıp da bunu görürse ne âlâ…Görmezlerse de sen zaten kendi ışığıyla parlamayı bilmeli insan.Çünkü belkide en büyük erdem kendimize gösterdiğimiz şefkatte;gerçek güç, başkalarının değil, kendi değerini bildiğin o sessiz anlarda saklı..

 Yolumuzun her zaman kıymet bilen yüreklere çıkması temennisiyle..