ÇOCUK EĞİTİMİNDE CEZA

  Çocuklarımız...Zemheride açan kardelen gibi en nazlı yanımız.

     Dokunmaya kıyamayıp, kimsenin incitmesine izin vermediğimiz, birileri zarar vermesin diye adeta pamuklara sarıp sarmaladıgımiz can parcalarımız. Bu kadar koruyup kollarken aslında çoğu zaman onlara en büyük zararı anne ve baba olarak bizler veriyoruz farkında olmadan.

     Özellikle sosyal medya kullanımının ciddi anlamda yayılması ile çocuklarla ilgili doğru ya da yanlış her bilgi ve yönteme kolayca ulaşabilmek mümkün oldu. Özellikle son dönemde oldukça sıkça uygulanan ceza yöntemleride bu nedenle akıllara zarar bir şekilde her koşul ve ortamda uygulanır hali geldi. Bu yöntemlerden biride mola paspası ya da sandalyesi. Bir öğretmen aynı zamanda çocuk gelisimci ve aile danışmanı olarak egitimlerde de öğrendiğimiz üzere, uygulamanin amacı her ne kadar cocugu olumsuz davranistan uzaklastirip dusunmeye sevketmek olsa da aslinda davranissal ekolün ceza olarak kullandığı bir yöntem.

     Yakın dönemde farklı ortamlarda uygulanmasına bir kaç kez şahit olduğum bu yöntem yanlış kullanıldığında tam bir psikolojik şiddet aslında. Mesela birinde bir anne baba kalabalık bir otelde akşam yemeğinde 4-5 yaşlarındaki çocuklarına ağladığı için sandalyede oturup hatasini anlayana kadar düşünme ve yemek yememe cezası verdiler. Bu sırada çocuğun karşısında yemeklerini yiyerek. Çocuğun ağlaması arttıkça hatanı anlayana kadar burada oturacaksın diyerek. Şimdi bu çocuk bu sekilde hatasını anlamış mi oldu yoksa etrafındaki herkes özellikle anne babası yemek yerken yaşadığı dışlanmışlık,değersizlikle birlikte içine bir öfke tohumumu atılmış oldu.

    Bir diğerinde antrenman çıkışı 7-8 yaşlarında çocuklarını almaya gelen bir anne ve babanın kendi aralarındaki tartışmalarındaki öfke çocuğun salondan geç çıkması ile birlikte baba tarafından çocuğa yansıdı. Baba çocuğun ensesinden tutarak merdivene oturttu ve aklını başına alana kadar burada bekleyeceksin dedi. Arkadaşlarının içinde en güvende olacağı eller tarafından itilip kalkilan bir çocuk o anı asla unutmayacak ve babasına karşı oluşan öfke yaşı ilerledikçe içten içe bir nefrete dönüşecek.

    Bunlar sadece birkaç küçük örnek. Sokak ortasında çocuğunu döven anne babalar, psikolojik şiddet uygulayanlar.. Teknoloji ilerleyip daha boşa geçirecek vakit arttıkça anne babalarda da teknoloji adina bağımlılık oluşmaya başladı. Bu bağımlılık stres anlamında etkilerken her biri birbirinden öfkeli,tahammülsüz yetiskin bireyler ortaya çıkmaya başladı. Ve bu tahammülsüz bireyler anne baba olduklarında adeta stres topu gibi çocuklarıyla oynuyorlar.

    Cennet süsü olarak Yaradan'ın bize bahşettiği cocuklar bizim oyuncağımız değiller elbette. Korunmaya muhtaç, sevgimize ve sefkatimize ihtiyacı olan can parcalarimiza olan her kötü davranışımiz çocuğumuzda derin yaralar bırakırken aslında içten içe bizim yüreğimize de yara açıyor, acısı yaşlanıp yanliz kaldığımızda ortaya çıkacak olan.Bu yarayı çok derinlerde yaşamamak için emanete güzel bir şekilde sahip çıkmamız gerek. Çünkü dışarıda bizim sahip çıkmadığımıza kucak açacak, yara açtığımıza merhem olacak bir sürü tehlike var.

  Evet ğitimde ceza vardır ve gereklidir ancak belirli kriterleri vardir. Kulaktan duyma bilgilerle ceza olmaz,eğitim hiç olmaz.

   Geleceğe ışık tutacak nesiller yetistirebilmek duası ile.