7,7 LİK AFET

6 Şubat Pazartesi 04.17 bazılarımızın tüm bedeniyle yaşadığı bazılarımızın sadece yüreğinde acısını hissettiği en zor saniyelerdi. Dalga dalga yer ayaklarımızın altından kaydı önce. Peşi sıra hızla sallanan avizelerle çocuklarımızın yanına koşmamız saniyeler sürmemişken geçen zaman bir asır gibiydi. Merkez üssü Kahramanmaraş Pazarcık ilçesi olan 7,7’ lik deprem haberi yüreğimize ateşi düşürmüştü, sonunun bu kadar büyük bir aleve döneceğini bilmeden…

Daha önce hiç deprem yaşamamış, deprem nasıl oluyor ki? diyen çocuklarımıza canlı yayındaki artçı sandığımız depremi gösterirken, ikinci büyük depremi bir anne çaresizliği ile korkudan titreyen çocuklarımızla yaşadık.

Gözümüzün önünde çığlık çığlığa bağıran insanlar, arka arkaya yıkılan evler, ağlayan çocuklar…

Saatler öncesinde tüm Türkiye’yi bir gelinlik gibi beyazlara bürüyen yoğun kar yağışı ile tatil olan okullar tüm çocukları sevindirmiş, ertesi gün oynanacak oyunlar planlanırken ortalık bir cehenneme dönmüş, o beyaz gelinlik kefen olmuştu.

Saatler ilerledikçe felaketin büyüklüğü daha çok belli oluyordu. Kahramanmaraş, Adıyaman, Gaziantep, Hatay, Kilis, Malatya, Diyarbakır, Şanlıurfa, Adana, Osmaniye tüm yolların sonu aynı acıya çıkıyordu. Hangi şehrin acısı birbiri ile kıyaslanabilirdi ki…

Cebinde yiyemediği bisküvisi ile enkaz başında gözyaşları ile çocuklarını bekleyen bir baba… Vefat eden kızının elini cenazesi çıkana kadar bir an bırakmayan, cenazesi çıktıktan sonra eşinden çocuklarımızı koruyamadım diye özür dileyen acılı baba… Daha iki gün önce kızına hediye aldığı evde vefat eden kızı ve ailesine, meğer kızıma mezarını hediye almışım diye ağlayan anne… Yeni atanmış devlet memuru kızının enkazının başında yüreği dayanmayıp kalp krizi ile vefat eden bir baba… Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, yüreğimizi yakan o kadar sayısız kare var ki…

Birde depremin en can yakan, cevabını beklerken insanın kalbinin yerinden çıkacağını hissettiği, saniyelerin bir ömür gibi geçtiği en zor soru...

Sesimi duyan var mı?

Ve bu sesin sonundaki mucizeler. Kimi zaman yirmi günlük bir bebek, kimi zaman seksen yaşında bir yaşlı.

Yaşı, sıfatı, makamı ne olursa olsun öğrendik ki 60 saniyelik hayatlarımız var. Kırmaya, kızmaya, kavgalara değmeyecek hayatlarımız var. Hala hayattayken aldığımız her nefesin hakkını verebilmek duasıyla…

Depremde hayatını kaybeden tüm vatandaşlarımıza Allah’tan rahmet, yakınlarına ve tüm depremzede kardeşlerimize sabır dilerim. Ülkemizin başı sağ olsun.