BAŞROLDEKİ FİGÜRAN

 Hayat, her birimizin kendi başrolünü oynadığı bir sahne aslında. Ancak ne yazık, bazıları başkalarının hayatında o kadar müdahil bir durumda yaşıyor ki, kendi yaşayacağı duyguları gerçek anlamda hissedemiyor. Bu durum, insanın ruhunu derinden etkileyen bir durum. Kendi başrolü oldugumuz hayatı başkalarının figüranı olarak yaşamak, içsel mutluluğumuzu ve huzurumuzu tehdit eder her zaman.

   Özellikle günümüzde, sosyal medya ve toplum baskısı gibi etmenler, insanların kendi hayatlarını değil de başkalarının hayatlarını yaşamalarına neden olmaya başladı. İnsanlar, başkalarının hayatlarına odaklanarak, kendi duygularını, ihtiyaçlarını ve hayallerini göz ardı etmeye başladı ve kendi başarıları, mutlulukları ve hüzünleri yerine başkalarınınkilerle özdeşleşmeye başladı. Bu durum da aslında insanın kendi özgünlüğünü kaybetmesine yol açıyor. Ancak ne yazık ki bu durumda kişi bu duyguların farkına varmıyor ya da çok önemsemiyor. Başkalarının hayatını,huzurunu bozmayı o kadar içsel bir duygu haline getiriyor ki bir süre sonra normalleşen bir duygu haline geliyor. Bu tarz insanlar bazılarımızın hayatını örümcek ağı gibi sarmış durumda. Bazen o kadar yakınımızki bu insanlar,ne tarafa gitmeye çalışsan çıkışı olmayan bir yol. Hiçbir kararı kendi iradenle alma imkanın olmuyor çünkü insanlar bunu önemsemiyor. Senin üzerinden yapılan tüm planlarda eyleme gecildikten sonra bilgin oluyor. Bu duyguyu kendilerine kâr sayan insanlar aslında içsel dünyalarının temeline nasıl bir zarar verdiklerinin farkında değiller. 

   Hep diyoruz ya olumsuz bir olay yaşadığımızda hayat çok acımasız diye, aslında hayat değil acımasız olan insanlar. İnsanlar neden kötü diye sorgulamak içinden çıkılmayacak karmaşık bir duygu. Çünkü bazı insanlar sadece bu duygudan besleniyor. Başkalarının kötü olması, mutsuz olması, sürekli bir tartışma halinde olmak, birileriyle yarış halinde olmak onların beslendiği ruhlarını doyuran tek duygu. O yüzden başkalarına yaşattıkları duygular da çok önemli değil.

  Söylenecek çok söz olsa da bazen yazısını yaşadığı kader, bazen yanında yürüyenler bazen de kendi vicdanı susturuyor yüreğin kelamını. Çünkü biliyor ki yarına kalıyor ama yanına kalmıyor hiç bir yüreğin susmak zorunda kaldıkları. Sen soyleyemesende hayat en acı şekilde vuruyor tokadını. 

  Dilerim hepimiz başrolü oldugumuz hayatın yönetmeni de olabilelim ve tüm yol ayrımlarını kendimiz seçelim. Yolumuzun hep yormayan yoldaşlara çıkması duasıyla...