Balonlar Gökyüzüne, Umutlar Kalbimize

Bazı günler vardır ki insan onları takvimde değil, yüreğinde saklar.

Hani bir kare fotoğraf olur, içindeki hikâye bin kelimeyi anlatır ya, işte bugün de öyleydi.

Bir babanın kısacık, ama derin anlamlar taşıyan paylaşımıyla başladı her şey:

“Oğlum kanseri yendi. Balon uçurmak istiyor. Gelir misiniz?”Bir cümle…Sadece bir babanın, en derin korkusunu, en büyük sevinciyle gölgede bırakmak istemesiydi bu.Ve sonra, binlerce insan, tanımadığı bir çocuğun zaferine ortak olmak için yollara düştü.

Kimi gelinliğiyle,kimi tekerlekli sandalyesinde,kimi çocuğunun elinden tutup, umut kokan bir kalabalığın içine karıştı.Bir değil, iki değil… binlerce balon ggökyüzüde adeta renk cümbüşüne dönüştü.Her bir balon; bir umut,bir teşekkür, bir dua...Kimi kendi evladını düşündü, kimi yıllar önce yitirdiği bir yakının hayalini uçurdu gökyüzüne.Ama herkes, bir noktada ortaklaştı: İnsanı insan yapan en saf duyguda… merhamette.

  Bugün bir kez daha anladık ki, birlik olmak için aynı soyadı yeterli değil.

Aynı kandan olmak gerekmiyor.

Aynı acıya, aynı umuda dokunmak yetiyor. Ve bir kez daha anladıkki Türk milleti özü, ruhu çok farklı bir memleket.Bir memleketin birlik ve beraberliği ile iyileşmenin sadece bir hastalığın bedeni terk etmesiyle olmadığını gördük.İyileşmek, bazen binlerce yabancının bir çocuğun gözyaşlarına ortak olması,bazen birlikte gülüp, birlikte ağlayabilmek.

Ancak gözümüz gökyüzüne takıldığında, yüreğimiz başka bir diyara da kaydı: Gazze’ye…

Orada ggökyüzükan rengi.

Orada balonlar uçmuyor, roketler yağıyor.

Orada bir çocuk “kanseri yendim” diyemiyor, çünkü çoğu hayata bile tutunamıyor.Düşünsenize…Bugün bir baba, “Oğlum yaşıyor” diye binlerce insanı topladı etrafına.Ama Gazze’de bir baba, “Oğlum öldü” deyip, sessizce toprağa veriyor evladını, çoğu zaman adı bile bilinmeden…Bir yanda iyileşmenin sevincine ortak olan binlerce insan…Diğer yanda bir çocuğun cenazesinde sessiz ve yanlız dökülen gözyaşı.

Biliyoruz ki bu dünyada umut da var, zulüm de…Gözyaşının rengi evrensel,mutluluğunda.Ve bugün bir çocuk gökyüzüne umut salarken,bir başka çocuk gökyüzünden gelen korkuyla gözlerini kapatıyor.O yüzden; bugün bırakılan balonlar, sadece bir iyileşmenin kutlaması değil aslında;aynı zamanda bir söz, bir dua, bir çağrı.

Toplumsal duyarlılık, sadece yanında olabildiğine sarılmak değil.Uzağı hissedebilmek, acıyı kilometreyle ölçmemek, tanımadığını da yüreğinde taşıyabilmektir.Bugün millet olarak, bunu başardık.Bir çocuk hayata tutundu, binlerce insan onun hayaline omuz verdi.Belki de farkında olmadan, hepimizin içindeki çocuk biraz şifa buldu.

Dilerim;gökyüzüne salınan her balon, Gazze’nin karanlık semalarında yolunu kaybetmesin.Her tebessüm, orada ağlayan bir çocuğun yüzüne de yansısın.Her alkış, sadece zaferlere değil, direnişlere de çalınsın.Çünkü umut, ancak paylaştıkça büyür. Ve insanlık, ancak birlikte iyileşerek var olabilir.

Bugün yüreğimizden bir balon da Gazze’nin karanlık gökyüzüne salalım.

Belki bir gün orada da çocuklar, korkmadan göğe bakabilir…Sevgi ve Barış dolu bir gelecek dileğiyle...