O Öyledir
Kimi ön yargı dese de ben insanların birbiriyle karşılaştığı an aralarında oluşan yahut oluşmayan/oluşamayan düşüncelerin, sevgi ve bağın gerçekliğine çok inanıyorum. Karşımızdaki kişinin bize ne kadar uygun bir arkadaş, komşu, iş arkadaşı vs olup olmayacağını birkaç dakika içinde anlarız. Bu eylem kontrolümüz dışında hislerimizle oluşur ve hiç yanılmayız, hep haklı çıkarız. İlk anlarda sevdik sevdik yoksa sonradan çabaya dayalı sevmeler boşuna emek vermek gibi geliyor bana.
Hislerin birbiriyle iletişime geçmesi, uyumlanması ya da çatışması kişilerin kontrolünün dışındadır. Birini görürüz onu da sanki yıllar önce tanışımız ve sevmemek için koca bir çanta dolusu sebep varmış gibi hissederiz. Allah Allah nesini seviyorlar bu insanın diye şaşırdığınız oluyor mu sizin de? Bana göre hiç sevilecek tarafı olmayan birinin sevildiğini anlamak için uzun uzun gözlemlemeye de gerek yok diyorum. Aynı bakış açısı ile bakıyorlar dünyaya, demek ki sevenleri onu değişik görüyor diye düşünüyorum. Tıpkı Mecnun’un Leyla’sına baktığı gibi.
Kalbim bir insana ısınmadı mı ne yapsam olmuyor. Sürpriz yumurtanın hacmi belliyken içinden kocaman bir oyuncak çıkmasını beklemek gibi. Yani o kişi, bana kendisinin hissettirdiği kadardır. Ara ara yok yok öyle değildir belki desem de illaki bir şey yapar ve ‘öyle’ olduğunu, benim yanılmadığımı kanıtlar. Daha ötesini merak etmiyorum artık çünkü biliyorum ki her ne kadar ön yargı diyenler olsa da bence öngörü. O insan o kadar işte, ben de onun için hissettirdiğim gibiyim, hissettirdiğim kadarım. Saygı duyarak, samimiyet geliştirmeden sosyal gereklilik çerçevesinde kalmak yeterli diye düşünüyorum.
Elbette ben sevemedim diye kişilerin kötü olduğu sonucuna götürmüyor bu durum beni. Sadece daha samimi iletişim için birbirimize uyumlu olmadığımızı hemen fark etmenin yol gösterici ışığını kullanıyorum diyelim. Yalnızca kabullenmeyi öğrenmek için üzecek, yoracak bir durum yaşamayı beklemiyorum. Hislerime suçluluk hissetmeden güvenmeyi, teslim olmayı öğrendim. Kendimi korurken ayıplamıyorum öngörümü.
Birini görürüz ve sanki yıllardır tanıyor gibi hissederiz, içimiz sıcacık olur birden severiz. Yahut bunca zaman onu seviyor olmadan nasıl ‘az’ kalmış olduğumuzu fark ederiz. Hayatımıza girmesinin vakti geldiği için mutlu oluruz. Her gördüğümüzde bağımız daha da sağlamlaşsın diye farkında olmadan içimizden akıveren sevgi selinin önündeki setleri açarız. Sevgili öngörüme güveniyorum yine hislerimin ben yanıltmayacağını biliyorum çünkü. Kendimi hislerime teslim ederken korkmuyorum da hem.
Diyeceğim o ki, biriyle bir kimlikte iletişim ya da ilişki kurmamız durumunda evet/hayır demek için deneyimler yaşamaya gerek yok. Her ne kadar profesyonel olmasa da kalbimizin sesini duymak iyidir. O çok zaman doğruyu söyler. Ön yargılı değiliz öngörü sahibiyiz. Yanılabilir mi hisler, şahsen pek yanılmadım ama tabi ki insan varsa her şey mümkün. O da kalbimizin imtihanıdır ne diyelim. Yaşamamız gerekenler varmış, ‘olmak’ için imtihandan geçmemiz gerekiyormuş deriz ne yapalım.
Kim kimi seviyorsa Leyla’sı odur. Herkesin Leyla’sı kendi eşsizdir. Bu kadar Leyla demişken dedim ki bu hafta içinde Leyla geçen bir eser dinleyelim. Birden fazla seçenek içinde kararsız kaldım ama Dur Leyla dinleyelim dedim. Söz-müzik Kul Ahmet mahlası ile bilinen Ahmet Kartalkanat’a aitmiş. Yorumlayanların hepsi güzel bence.
Görüşmek üzere, mutlu kalalım…


