Vazgeçmek İstemiyorum

Koşulsuz sevgi kaynaklarımız var. Aile bu kaynakların en başında geliyor. Ne olursa olsun sever ve seviliriz aile içinde. Sevmeyi de anne babadan öğreniriz. Aile içinde de genel olarak anneyi ayrıcalıklı severiz. Çocuğu yetiştiren anne olduğu için, anne bedeninde büyüdüğü için vs vs pek çok neden sayabiliriz bu ayrıcalıklı sevgi için. 

 Bir haftadır Müge Anlı’nın programında işlenen bir konu ile çizilen resimde her annenin o ayrıcalıklı sevgiyi hak etmediğini yeniden gördük. Evet Hamit’ten bahsediyorum. Yaşadığı 18 yıllık yaşamında 18 kişilik imtihandan geçiyor hem yorgun bedeni hem de çaresizlikten kırgın kalbi. 

 Akdeniz anemisi ile baş etmeye çalışan genç Hamit’in iyileşmesi için babasından ilik alması gerekiyor. Kan verme işlemleri neticesinde baba bildiği beyefendinin gerçek babası olmadığını öğreniyor. Anne ile baba ayrılıyor ve anne yeni evleneceği eşinin hasta bir çocuğa bakamayacağını söyleyerek Hamit’in babasında kalmasını istiyor. Gerçek babası olmadığını bile bile. Sağlık sorunu olmayan diğer büyük oğlunu alıyor yanına. Anneyi yetiştiren anneanne de bağlanınca, annenin bu tuhaf davranışının kaynağı ortaya çıktı zaten. Üst seviye bir aymazlık ve daha da üst seviye sevgisizlik...

 Altı ay içinde gerekli tedavi olmazsa daha büyüyeyemeden hayata veda etmekle yüz yüze kalmış şaşkın, geleceğe dair hayal kuramayan küçük bir adam izliyoruz. Sadece babasını bilmek ve hayattan kopmamak için tedavisine destek olmasını istiyor. Babamı söyleyin, sizden hiçbir şey istemiyorum ben kendimi büyütürüm diyor. Ama anne olamamış sadece doğurmuş olan annesi inatla söylemedi. Aksine hem anneanne hem de sözde! anne çirkin tavırları ile herkesi kelimenin dolu dolu anlamıyla çileden çıkardı. Hepimiz televizyon ekranından uzanıp şöyle bir sarsmak istemedik mi nasıl böyle konuşursun diye?

Çok şükür ki yetkililer duruma el koydu. Onun ifadesi doğrultusunda ulaşılan baba da ifadesi alınmak üzere yetkililerin karşısında artık. Belki babanın çocuğundan haberi bile yok, birlikte takip edip göreceğiz. Ancak Hamit’in kendi çocuğu olmadığını bildiği halde hala onun için çırpınan bir baba gördük. Baba bütün tedavi sürecini birebir takip ederken babaanne ve dededen bile gerçeği saklıyor. Anneyi ne kadar sarsmak istediysek gönülden babalık eden beyefendinin de ellerini öpmek istedik saygı ve minnetle…

Anneler ayrıcalıklı seviliyor ve bu böyle gelmiş böyle de gider. Evladın annesine duyduğu bu özel sevgi zaten kendiliğinden inşa oluyor. Anneler bu özel sevginin haklı konforunu yaşarken bu duruma layık olmak ve öyle kalmak mecburiyetinin farkında olmak zorunda. Yoksa bedensel olarak çocuk doğurmak annelik için tam olarak yeterli değil. Emek vermek, yavruna şefkatle sarılmak, sevildiğini hissettirmek gibi çok yönlü bir misyonun devamını sağlamakla yükümlüler. Zaten bu içgüdüsel olarak gerçekleşiyor ama arada böyle yaradılışına aykırı olmak için körü körüne direnenler de çıkıyor işte. 

Her ne kadar arada gözleri dolsa da dimdik durmaya çalıştı Hamit taa ki onu her şeye ve herkese rağmen kendi evladı gibi büyüten babasını görüp sarılıncaya kadar. O ana kadar büyümekte olan bir genç adam gördük ama o an masum bir çocuğun gözlerindeki yaşı silmek istedik. Oysa hepimiz ağlıyorduk…

 Biz Hamit’e ağlarken o baş etmeye çalıştıklarının hangisine ağlıyordu bilemiyorum. Sanki annesi varken annesiz kalmasına, kendi sırlarının ortaya çıkmasındansa oğlunun ölmesini tercih eden annesine daha çok ağlıyor gibi geldi. Sırtından vuranın annesi olması onu kahrediyor çok belli. Sağlığına kavuşmasının yanında sanki de en büyük hayali dizinde huzurla uyuyabileceği bir anne... 

 Yalnızca yaşıtlarının dert ettiği konulara üzülebilmiş olsa Derya Bedavacı’nın ‘Kalbimi Kırıyorlar Anne’ dinler dinler ağlardı belki. Bu hafta Hamit için dinleyelim. ‘Vazgeçmek istemiyorum. Kendimce direniyorum. Bir yanım hala savaşıyor. Bir yanım çoktan yenik anne’. Söz müzik Derya Bedavacı’ya aitmiş. 

Emsaller âleminde sayısız ihtimaller var der Mevlâna. Hamit için yaşıtları gibi sadece küçücük gündelik meselelere üzüldüğü bir hayat diliyorum. Kim bilir belki bir gün annesi gerçekten annesi olmaya karar verir…

Görüşmek üzere, mutlu kalalım, en çok sen Hamit…