Hatasızlık Hatası
Hep doğruyu yapmak isteriz buna rağmen hatalarımız da olur elbette. Doğruyu yaptık diye düşünürken kocaman hatalar yaptığımız da olur. Örnek çocuk, örnek öğrenci, örnek beyefendi ya da hanımefendi olmamız için yönlendiriliriz yetiştirilirken. Ne yapıyorsak en güzelini en iyisini yapmamız gerektiği öğretildi. Hata yaptığımızda dünyanın düzenin bozulacağına inandırıldık neredeyse. Oysa her birey koca dünyada küçücük bir noktadır. Kendimizi fazlaca önemseyip büyütmemek gerekiyor, bu zaman diliminde gelip geçiyoruz işte. Bizden önce de milyonlarca insan gelip geçti ve kıyamet gününe kadar da niceleri konaklayıp göçecek dünyadan.
Mümkünse hatasız olsak tabi ki iyi ama mümkün mü? İnsan olmanın bileşenleri arasında hata yapmak var ve hatasız kul olmak mümkün değil. Hatasız olacağız diye bir şeyleri kaçırıyor olabilir miyiz? Kendi adıma çok sık sorduğum ve pek çok kere de ‘evet’ diye üzülerek cevapladığım sorudur.
Kadere olan inancımızın tam olmasının yanında cüz-i iradeyi kullanmanın da insanoğluna bahşedilen bir ödül olduğunun da farkındayız. Diğer yandan da sorumluluk da getiriyor beraberinde. Hele ki verdiğimiz karar bizden başkalarının hayatında fazlaca etkili olacaksa insan daha çok düşünüyor tabi. Kimseye zarar vermemek temelli kararlar alıyoruz çok kez.
Hiç düşündünüz mü ya hata yapmamak en büyük hata ise? Hata yapmayayım derken yerimde saydığımı hatırlıyorum. İtiraf ediyorum ki en büyük hatalarımı da böyle düşünürken yaptım. Hiçbir şey yapmadan oturmadım elbette fakat yapmak istediklerimi ötelediğim oldu. Zamanı gelmedi diye ertelemeyi seçtim. Hatta kendimi istediğim şeyin o kadar da güzel olmadığına bile inandırmaya çalıştığım oldu. Düşünsenize olması mümkün hayallerim var yapabilecek imkanlarım var ama acaba hata mı sorusuna hapsolmuşum. Hani bir laf var ya akıllı düşünürken deli dereyi atlar geçermiş, işte tam böyle bir durum. Hayallerimden vazgeçmek istemezken bir yandan da ‘hata’ yapacak cesaretimi de bulamadım. O konunun delisi olabilme cesaretimi toplamam gerekti. Başka başka konularla ilgilenip hata alanıma geri döndüm bir gün.
Artık hata yapmak için hazır olduğumu düşünüyordum. Ancak aksine en büyük hatamdan kurtulmuştum. Ertelemek, ötelemek, hayallerinden vazgeçmek ve en kötüsü yerinde saymak. Risk almamak adına, aman hata yapmayayım diye durağanlıkta her gün biraz daha benliğini mum gibi eritmek. Bu insanın kendisine yapacağı en büyük haksızlıklardan biri olmalı. Kendi sınırlarını daraltmak, kapasiteni küçültmek, aktif enerjisini durağanlaştırmak, kendini korkaklaştırmak, yaşamanın tadını tuzunu kaybetmek…
‘Hata yapanları’ izlemek bu noktaya yaklaşmakta olduğum fark ettiğim an hızlı hatta ani bir hareketle kalktım ayağa. Her şey olması gerektiği zaman olur ilkesinin vakti gelmişti. Hayatı yaşamak, hata yapmadan yaşamak olamazdı. Başkaları için hata bile olsa kendim için yapmaya karar verdim. İçimde ya gerçekten yanlış yapıyorsan diye durmadan dönen gıcırtı ile çalışan o eski plak çaların sesini kıstım ancak kapatamadım ama yine de kararıma sadık kalıp yürüdüm. Sonuç ne mi oldu? Güzel oldu, yaşamadan bilemezdim ve aslında hata değilmiş…
Hayat böyle işte elbette yaşarken inişler çıkışlar, korkular olacak, başarılar, hatalar, pişmanlıklar olacak. Candan Erçetin de öyle diyor ‘Elbette’ Söz Candan Erçetin’e müzik Akın Artübey’e aitmiş. Bu hafta kendim için dinliyorum, siz de öyle yapın olur mu? Elbette bazen söyleyip bazen susacağım…
Görüşmek üzere, mutlu kalalım….


