Aklımdakiler Köşesi

Kayıt Tarihi: 03.11.2026 18:58 - Son Güncelleme: 20.11.2026 11:32
YAZI
A

Lâ Süpürgesi

Konya´nın Nabzı´nı tutan kıymetli okurum. 

Bu hafta seninle bir anımı paylaşmak istiyorum. Süpürgemi kapıyor ve uzuunn zaman öncesine gidiyorum. Dört ya da beş yaşlarında olduğum yıllara. Anne ve babamla gittiğim bir tatil süreci. Yer Afyon Gazlıgöl. Su ile şifa bulmak için yapılan bir yolculuğun silinmeyen izleri dün akşam annemin hatırlatmasıyla yeniden tazelendi. Resim yapmayı ne kadar çok sevdiğimi hatırladım. Tatil dönüşü orada yaşadıklarımı, çadırları, bir kadının beni su dolu havuza kollarımdan kavrayarak çamaşır topu gibi daldırıp daldırıp çıkarışını ve bu sırada benim korkudan kopan ödümle attığım çığlıkları, hislerimin tüm renklerini resmedişimi hatırladım. Yani öyle ustalıkla falan resim yapan biri değilim. Ama mesele bu değil ki. Önemli olan da bu değil. Asıl konu zaman döngüsünün çok değerli anılarla bezeli olması ve bizim onları gözümüzün önüne getirip onurlandırmamız. Mesela bir naylon ayakkabı da sohbetimizin ortasına gelip yerleşiverdi. Giyemeyeceğimi bildikleri halde gözyaşlarıma teslim bayrağı çeken anne ve babam beş dakika içinde ayağımı yara ederek vuran ayakkabıları atışımın akabinde bir de beni kucaklarında taşıma külfetine katlanmışlardı. Kader! Çünkü ben diğer ayakkabıyı da naylon ayakkabıdan aldığım “acıtma referansı” ile giymeyi reddetmiş belki de bu durumu fırsata çevirerek kendimi bir güzel kucakta taşıtmıştım. İyi ki de öyle yapmışım. Lütfen yanlış anlama. Çünkü maksadım yaramazlık değildi. Kaldı ki uslu çocuk lakabım vardır. Ama ne o yaşlar ne de o dört yaşın minik gövdesi bir daha geri gelmeyecekti. Ben her iki tarafa da hoş bir seda bırakmak istedim! Şu an gülüyorum, gülümsüyorum. Ve elbette teşekkür ediyorum aileme. Hâlâ beni o vakitler gibi sarıp sarmaladıkları için. Belki dört yaşında değilim. Fakat bana sundukları sevginin, sıcaklığın sonsuz bilincindeyim. Şükran üstüne şükran sunmak gerçek iyilik ve sağlık için kayıtsız şartsız yapılması gerekendir diye düşünüyorum. Özellikle sevdiklerimiz yanımızdaysa. Şu an hayatta da olmayabilirler. Bize bıraktıkları var oluş mirası yeter. Damarımızda akan kanda, aldığımız nefeste baktığımız gökyüzünde ruhlarımızı selamlamaya devam ederler. Kimse ölmez, bilirsin. Evet beden kıyafetini çıkarır ama sonsuzluktaki zihin yolculuğu sürer gider. Hepimiz işte bu akışın koynundaki misafirleriz. Anne baba, kardeş ve tüm tanıdıklarımız, tüm insanlık da aynen böyle. Farklıyız belki ve bir o kadar benziyoruz. Bazı kavramlar acı da verebilir kalbimize. Benim güzel hatırlanacak aile anılarım yok ki diyebilirsin. Evren hikâyelerden oluşuyor cidden ve gerekirse sil baştan yazacağız hayat hikâyelerimizi. Kalem elimizde. Allah bizimle ve sevgi her yerde. Şu an bana bu satırları yazdırana şükürler olsun. Eğer O, istemeden dal bile yaprak bile kımıldamıyorsa ki âyetde böyle diyor, o vakit teslimiyettir sana bana düşen. Derin bir nefes alıp hem kendi yaralarımızı hem kardeşlerimizin yaralarını saracak ve yaşamı kocaman ışıklarla aydınlatacağız. Mecbur muyuz? EVET. Bunu yapma gücümüz var mı? EVET. Tek yanılgımız “küçüklük”. Okyanusta su bulamayan balıklara döndük biz 21. asır insanları. Çırpınıyoruz ki hem de feryat figan. Yüz vermeyelim artık geçici gerçeklere. Gördüklerimiz, gerçeğin tamamı değil. Aldatamasınlar seni beni. İzin vermeyelim. “Allah” diyelim ta şuramızdan. Gerisini O, halledecektir. Buralarda kal…


ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Habibe Nesrin Ertuğrul

Habibe Nesrin Ertuğrul

Yazarın Diğer Yazıları