Sevilmek güç verir… Sevmek cesaret.

İnsan hayatı boyunca iki büyük duygunun etrafında döner:

Sevilmek…

Ve sevmek…

Biri bizi ayağa kaldırır, diğeri bizi yola çıkarır.

Biri tarafından sevilmek, insanın içindeki en kırılgan yerlere dokunur.

Eksik yanlarınla kabul edildiğini bilmek,

yorgun taraflarının görüldüğünü hissetmek…

İşte bu, insanın içine sessiz ama sarsılmaz bir güç yerleştirir.

O yüzden sevilen insan daha dayanıklıdır hayata.

Daha az korkar, daha çok inanır.

Çünkü bilir; arkasında onu tutan bir bağ vardır.

Ve insan, gerçekten sevildiğinde…

kendini dünyanın en güçlü insanı gibi hisseder.

Ama sevmek…

İşte orası konfor değil, seçimdir.

Birini koşulsuz sevmek;

hesap yapmadan, garanti aramadan, sonucu bilmeden yürümektir.

Kırılma ihtimalini bilip yine de kalbini açabilmektir.

Sevmek cesaret ister.

Çünkü sevmek, sadece güzel anları değil, zorlu olanı da göze almaktır.

Gerçekten sevdiğinde,

o kişi için değil…

o his için savaşacak gücü bulursun içinde.

Dünyaya karşı,

mesafelere karşı,

yanlışlara, korkulara…

ve bazen en çok da kendine karşı.

Sevgi, insanın içindeki en derin cesareti ortaya çıkarır.

Hiç yapmam dediğin şeyleri yaparken bulursun kendini.

Hiç kalmam dediğin yerde kalırken…

Çünkü sevmek, mantığın değil kalbin aldığı bir risktir.

Ve hayatın en keskin dengesi belki de tam burada saklıdır:

Sevilmek seni güçlendirir…

Sevmek seni dönüştürür.

Biri sana “yanındayım” dediğinde güç bulursun.

Ama sen birine “ne olursa olsun buradayım” dediğinde…

işte o zaman gerçekten cesur olursun.

Unutma…

Herkes sevilmek ister.

Ama herkes sevemez.

Çünkü sevilmek bir ihtiyaçtır…

Sevmek ise bir seçim.

Ve o seçimi yapabilenler…

hayatın en derin, en gerçek duygusuna dokunurlar.

Zaten bu yüzden hayatta cesurlara torpil geçer...

İremsu Üçok

Sosyolog - Yazar | ilişkilerde temel iki kavram üzerine...