Nitelikli İnsan mı, Nicelikli İnsan mı?

Modern çağın en büyük yanılgılarından biri, çokluğun değerle karıştırılmasıdır.

Daha çok arkadaş, daha çok takipçi, daha çok ilişki, daha çok seçenek, daha çok başarı, daha çok görünürlük...

Sanki hayatın anlamı sahip olduklarımızın sayısıyla ölçülüyormuş gibi yaşıyoruz. Oysa hayatın birçok alanında bizi büyüten, geliştiren ve hatırlanır kılan şey sayıların fazlalığı değil, taşıdıkları değerdir.

Hiç düşündünüz mü?

Neden bazı insanlar hayatımızdan geçip giderken bazıları yıllar sonra bile zihnimizde  yaşamaya devam eder?

Neden bazı sohbetleri birkaç gün içinde unuturken, bazı cümleleri yıllarca hatırlarız?

Neden bazı ilişkiler kalabalıklar içinde kaybolurken, bazı bağlar zamana meydan okuyabilir?

Çünkü hayatın en önemli gerçeği şudur: İnsanları, ilişkileri ve değerleri anlamlı kılan şey nicelik değil, niteliktir.

Ancak yaşadığımız dünya bize tam tersini öğretmeye çalışıyor.

Son yıllarda insanlığın en büyük yanılgılarından biri, görünürlüğü değer sanmak oldu. Artık insanlar nasıl biri olduklarından çok, kaç kişi tarafından görüldükleriyle ilgileniyor. Sosyal  medya bize sürekli daha fazlasını telkin ediyor. Daha fazla takipçi, daha fazla etkileşim, daha fazla insan, daha fazla seçenek...

Bu yüzden yalnız kaldığında da kendisiyle barışıktır.

Nicelikli insan ise çoğu zaman dış onayla beslenir. Kalabalıkları vardır ama derin bağları yoktur. Çok konuşur ama az şey söyler. Çok kişi tanır ama çok az kişi tarafından gerçekten tanınır. İlgi azaldığında, alkışlar sustuğunda ve kalabalıklar dağıldığında kendisini eksik hissetmeye başlar. Çünkü benliğini içeride değil, dışarıda inşa etmiştir.

Bugün birçok insanın rehberi dolu ama gönlü boş.

Takipçileri çok ama güvendiği insan sayısı az.

İletişimi fazla ama bağı zayıf.

Çünkü bağ kurmak emek ister, görünür olmak değil.

Birinin hayatında yüzlerce insan olabilir; fakat zor gününde arayabileceği tek bir kişi bile olmayabilir. Bir başkasının ise yalnızca birkaç dostu vardır ama o dostluklar yılların emeği, güveni ve sadakati üzerine kurulmuştur.

Aslında mesele insan sayısı değildir.

Mesele, o insanların hayatımızdaki yeridir.

Bir kitabın değerini sayfa sayısı belirlemez.

Bir müziğin değerini süresi belirlemez.

Bir sanat eserinin değerini büyüklüğü belirlemez.

Bir insanın değerini de hayatından geçen insanların sayısı belirlemez.

Çünkü hayatın en kıymetli şeyleri çoğu zaman azdır.

Az bulunan güven gibi...

Az bulunan sadakat gibi...

Az bulunan vicdan gibi...

Az bulunan karakter gibi...

Modern dünya bize çoğalmayı öğretiyor; derinleşmeyi değil.

Oysa insan ruhu matematiksel bir sistem değildir. Bazı zamanlar tek bir dost, yüzlerce tanıdıktan daha değerlidir. Tek bir samimi cümle, yüzlerce yüzeysel konuşmadan daha fazla iyileştirir. Tek bir güven duygusu, sayısız geçici ilgiden daha kıymetlidir.

Çünkü insanı besleyen şey miktar değil, anlamdır.

Nicelikli insan hayatını sürekli "Ne kadar?" sorusuyla yaşar.

Ne kadar kazanıyorum?

Ne kadar ilgi görüyorum?

Ne kadar kişi beni beğeniyor?

Ne kadar insan beni istiyor?

Ne kadar görünürüm?

Nitelikli insan ise farklı soruların peşindedir.

Nasıl bir insanım?

Nasıl seviyorum?

Nasıl davranıyorum?

Nasıl iz bırakıyorum?

Nasıl hatırlanacağım?

Çünkü bilir ki insanın değeri sahip olduklarının çokluğuyla değil, taşıdığı özelliklerin niteliğiyle ölçülür.

Nitelikli insan bulunduğu ortamın değerini yükseltir. Bilgisi varsa gösteriş için değil paylaşmak için kullanır. Gücü varsa ezmek için değil korumak için kullanır. Sevgisi varsa bağımlılık yaratmak için değil büyütmek için  sunar. Kendini sürekli ispat etmeye çalışmaz. Kalabalıkların onayına ihtiyaç duymaz. Kim olduğunu bilmek için başkalarının alkışına ihtiyaç hissetmez.

Belki de bu yüzden hayatımız boyunca birçok insanla karşılaşırız ama çok azı bizi değiştirir. Çünkü insanın hayatına dokunan şey insanların sayısı değil, taşıdıkları niteliktir.

Bir öğretmen yıllar sonra hatırlanır.

Bir dost yıllar sonra özlenir.

Bir iyilik yıllar sonra minnetle anılır.

Bir sevgi yıllar sonra bile insanın içinde yaşamaya devam eder.

Çünkü nitelik zamana direnebilir, nicelik ise çoğu zaman zamanın içinde kaybolur.

Bu yüzden mesele herkes tarafından bilinmek değildir.

Doğru insanlar tarafından tanınabilmektir.

Mesele çok insan biriktirmek değildir.

Değerli insanlar biriktirebilmektir.

Çünkü hayat sonunda bize kaç kişiye ulaştığımızı değil, kimlerin hayatında gerçek bir iz bıraktığımızı sorar.

Ve o sorunun cevabında sayıların hiçbir anlamı yoktur.

Nicelik dikkat çeker.

Ama nitelik iz bırakır.

İremsu Üçok

Sosyolog | Aile Danışmanı | Cinsel Terapist

İnsanı anlamak, hayata başka türlü bakmaktır