Nerde Kalmıştık
Kayıt Tarihi: 03.04.2022 21:33 - Son Güncelleme: 17.06.2026 12:02
“Hayat avucumuzdaki su gibidir, sen tutmaya çalıştıkça o akıp gider.”
Ağustos sıcağı. Havada bulut bile yok. Epeydir kaldığımız neredeyse yazı geçirdiğimiz 1900 rakımlı yayladan ilçe merkezine gelmiş sokakta oynayan arkadaşlarıma takılıp dışı balon yapmış, yamalı, mahallemizin tek topunun peşine takılıp, evimizin yanındaki parkta koşuşturuyoruz. Mutluluğumuzu havanın aniden kararması, bulutların arasından çıkan şimşekler, önce sağanak sonra doluya çeviren 15 dakika süren bir yağmur böldü. Daha sonra dağdan kopan kıpkırmızı bir sel. Kimin nereye kaçtığı belli değil. Önümüzdeki çamurlu selden kendimi evin avlusuna anca atmıştım. Yanımda annem, ablam ve yeğenim. Evin içinden üst katına çıktık. Derenin kenarındaki koca söğüt ağacının dereyi kapatması sonucu sel birikintisi bir anda bahçemize dolmaya başladı. Korku içinde yeğenimi alıp, sallanan evden yan bahçeye atladım. Arkamda koca bir ev önce havaya kalkıp, sonra annemi ablamı tavukları horozları büyükbaş hayvanları alıp götürdüğüne şahit oldum. İncecik kollarımla sarıldığım dut ağacı bizi hayata bağlamıştı. Sonrasında yıllarca, biliyorum isyan gibi olacak ama, bazen o selde ben de gitseydim dedirten çok acılı günler yaşadım. Tabi inancımız gereği her daim kader dedik, sabırla sebat etmeye çalıştık.
Büyükçe bir adam olabilseydik gençliğimiz filmlere konu olabilirdi belki. Yıllarca bürokrasinin çeşitli kademelerinde, hayatın bir filmden ibaret oluşunu bizatihi yaşayarak gördük. Emekli olana dek basınla hep iç içe bulunduk. Basın yayın müdürlüğü, basından sorumlu başkan yardımcılığı, basınla içli dışlı sendikal faaliyetler. Ve emekliliğimiz geldi. Gençliği ve memurluğu boyunca durmadan çalışan aktif birini emeklilik kesmez elbet. Hayatı okumak, insanı dinlemek, tecrübelerini sosyal çevresini dinamik tutmak isteyen insan ya din görevlisi olur ya da basınla iştigal eder. Biz her iki görevi de emeklilik hayatımız boyunca devam ettirmeye çalıştık. Emeklilikten sonra Konyanın nabzı ile başlayan basın serüvenimize, yurt dışı dini görevler ve stk yöneticilikleri bir miktar ara verdirmiş olsa da “Nerde kalmıştık” diyerek bugün itibariyle tekrar başladık . Basın camiasının bir ferdi olmaktan, dostlarımızı artık bu vasıfla ziyaret etmekten memnuniyet duyacağım.
YORUM YAP
Mehmet Emin Tekpınar
