NE OLDUM DEME, NE OLACAĞIM DE !
Merhabalar.
Bu hafta da yazı başlığım annemden geldi. Galiba yeni bir akım başlatıyorum. Başlığı verin altını özenle doldurayım
Aslında annemin ne kastettiğini bildiğim halde, ben farklı bir bakış açısından da bakacağım. Benim hayat kaynağım, gün ışığım annem, mutaassıp köklü bir ailenin kızıdır. Başlığı bana verirken de bence dünya ve ahireti hatırlatmak istedi. Bu dünya da ne olduğunuz değil ahirette ne olacağınız önemli olan. Ben bu dünya da yaptıklarınızın ahirette aynanız olarak yansıyacağını düşünüyorum.
Aynı cümleyi dünya hayatına uyarlarsak nasıl olur acaba? O bilinen hikaye de baba, oğlunun büyük adam olduğunu gördü ama babasını ayağına getirten oğlunun adam olmadığını söyledi. Bunun gibi milyonlarca örnek verilebilir. Dün zengin olanlar gelecekte iflas edip fakir olabilirler. Ya da sağlıklılar gelecekte hasta, evliler boşanmış, evliler evsiz, üniversite mezunları cahil, gibi dünyaya uyarlanmış örnekler, bu derin anlamlar içeren atasözüne uygun olabilir.
Peki ama neden hep olumsuz sonuç olsun ki?
Ben bilgisayar öğretmeniyim. Çok küçükken belki beş-altı yaşlarından itibaren ekmek alma işi benim görevimdi. Fırına gidip ekmeği aldığımda ilk işim ekmeğin arkasındaki fırın adının yazılı olduğu etiketi, yapıştığı ekmekle beraber koparıp ağzıma atmak olurdu. Çünkü annem (sanırım ekmek boşa gitmesin diye) eğer o etiketi kim yerse ileride öğretmen olacağını söylerdi. Demek ki mesleğimi, kaderim çoktan belirlemişti. Bu yolda ilerlememe sebep olan Suzan öğretmene ve bana fırsat veren herkese sonsuz teşekkür ederim. Eğer tekrar bir hayat şansım olsa yine bu mesleği seçerdim.
Her yaştan ve meslekten öğrencim vardı. Çocuk, ergen, genç, yetişkin, yaşlı. Öğrencilerimi ders verirken tanıma ve gözlemleme şansım oldu. Ben onlara bilgisayar öğretirken, onlardan öyle çok şeyler öğrendim ki anlatmakla bitmez. İlk hafta hepsinin beden dilini okumaya çalışırdım. Dersi anlayıp anlamadıklarını, hayatlarını, problemlerini, nasıl yardımcı olabileceğimi çözmek için bu bilgileri kullanırdım.
Evet ben mesleğime aşıktım. Ama sonra son kullanım tarihim geçti İdareci olarak görevimi sürdürdüm. Aynı zamanda da “peki ama ben ne olacağım ?” boşluğuna düştüm. Çocuğun elinden o çok sevdiği oyuncağı alıverdiğinizde olduğu gibi. Bir anda amaçsız kaldım. Neyse ki çok çeşitliliği ve araştırmayı seviyorum. Şu an müthiş meşgulüm
Gençler için sevimsiz bir konu olduğunu biliyorum ama üniversite yerleştirmeleri açıklanmak üzere. Sayın ebeveynler çocuğunuz hedefini biliyorsa, amacı varsa lütfen başka yöne zorlamayın. Sizin olamadığınızı onlar olmak zorunda değil. Elbette amacı ve hedefi yoksa yönlendirme şart. Ama hepsi kıvamında olmalı. Ben ebeveyn değilim. Duygusal olarak bakmadığım için de objektif olabiliyorum. Etrafımda öyle örnekler var ki bazılarını sizinle paylaşabilirim. Mesela Tıp fakültesini ailesinin zoruyla, kapasitesi yüksek olduğu için kazanan sonra da dördüncü sınıfın bitiminde okulu bırakıp, ailesine “Buraya kadar siz istediğiniz için okudum. Şimdi de benim istediğimde sıra. Öğretmen olacağım” diyen öğrencim. Veya uzak kuzenimin yüksek bilgisayar mühendisi olduktan sonra ebeveynlerine “Sizin istediğinizi oldum” deyip profesyonel fotoğrafçılık yapması gibi çok örnek sunabilirim.
O halde ne oldum dememeli ne olacağım demeli Hedefinizi belirleyin amacınız doğrultusunda hareket edin ki dünya mutlu insanlarla dolsun
NOT : Ünlü profesyonel yazar olan dayıcım bana “Konjonktürü takip et. Mesela göçmenler, afetler, küresel ısınma gibi” dedi. Ben bu hafta ki yazımı bile sıkıcı buldum Benim amacım birkaç dakika bile olsa insanları hayatın stresinden, gündeminden, olumsuz her şeyden uzaklaştırıp, bir ihtimal belki yüzlerinde gülümseme oluşturmak. Dayıcım, bu ciddi konuların gelecekteki yansımaları ile ilgili analizleri sana bırakıyorum
Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin


