BAZEN BİR TOKAT GEREKLİ !

Kayıt Tarihi: 31.07.2022 12:57 - Son Güncelleme: 20.11.2026 23:53
YAZI
A

Merhabalar.

Hemen belirtmeliyim şiddete karşıyım. Size anlattığımda fiziksel bir şiddetten bahsetmediğimi anlayacaksınız. Geçen hafta 2 dostumla, iki-üç günlüğüne Ankara’ya gezmeye gittik. Dostlarımın çalışma hayatları yüzünden böyle bir boşluğun denk gelmesi bizim için çok önemliydi. Her dakikasını boş geçmeyecek şekilde değerlendirmek istiyorduk. Trenden inip hemen yerleşip dışarı attık kendimizi. Herhangi bir plan yapmamıştık. O yüzden ortak karar alarak hareket ediyorduk. Malumunuz hava çok sıcaktı. Belli bir süre sonra dostlarım Anıtkabir’e gitmek istedi. Benim düşüncem klimalı bir avm’de alış-veriş yapmak, gezmekti. Ama onları kırmak istemedim. Sıcağın altında Anıtkabir’e tırmanmak bana işkence gibiydi. Hafta içi olduğu halde müthiş bir kalabalık vardı. Daha önce onlarca defa gitmiştim. Dostlarıma rehberlik yapmak istedim. Anıtkabir’in sol ve sağ kanatlarında müze kısmı vardır. Sol kanattaki kısımda Atatürk’e ait eşyalar ve gelen hediyeler sergilenir. Sağ kanatta ise Kurtuluş savaşının 3 boyutlu maket canlandırması, arka planda savaşın seslendirmesi ile sunulmuştur. İki kanadın orta kısmında dışarıdan merdivenle çıkılan Anıt mezarın bulunduğu bölüm yer alır. Daha önce de gördüğüm halde sağ kanatta Kurtuluş savaşı cephelerini daha detaylı inceleme imkanım oldu. Aynı zamanda ziyaretçileri de gözlemledim. 7’den 70’e herkesin yüzünde bu sahneler karşısında büyük bir acı ve hüzün vardı. Hiçbirimiz savaşı görmedik, bilmiyorduk. Fakat canlandırma o kadar detaylı ve güzeldi ki, sizi tam savaşın ortasındaymış gibi bir ruh haline getiriyordu. Bir anda dikkatle baktım 3 boyutlu maketlere. Yırtık postallar, perişan, eskimiş askeri kıyafetler, gözlerde acı ve yorgunluk. Tüm bunlara rağmen dirayetle, inançla verilen bir mücadele. Sonra şehit düşenleri, yaralıları, siperlerde birbirilerine yaralı halde yardım etmeye çalışan askerleri, çadır hastaneyi gördüm. Yokluk ve perişanlık her hallerinden belliydi. Yine de savaşıyorlardı. Ne için ?

Dışarı çıkıp, merdivenleri çıkıp Anıt mezarı ziyaret ettik. Dua etmek isteyen duasını etti, saygı duruşunda durmak isteyen durdu. Tesadüf tam çıkışta nöbet değişim törenine denk geldik. Henüz 20’li yaşlardaki askerler, o sıcağın ve güneşin altında onca süre bir milim kımıldamadan nöbet tutmuş oldukları halde, çakı gibi dimdik, büyük bir gururla yürüyorlardı. Görevi devralan askerler de aynı gururla başları yukarıda yerlerine geçtiler. Tören tam askeri kurallara göre, sanki ağır çekimdeymiş gibi, bir milim şaşma olmadan yerine getirildi. Onların yürüyüşü, kendilerine güvenleri, duydukları görev gururu herkes tarafından derinden hissedildi. Askerler devri yapıp ağır çekimde giderken, kimisi ağladı, kimisi alkışladı.

İşte tüm bunlar yaşanırken, ben tam bir tokat yemiş gibi oldum. Dünya malı, şımarıklıklar, kaprisler, gereksiz hırslar ve istekler, hepsi bana bomboş geldi. Kendimden utandım. Klimalı avm’ye gitmeyi düşünmekten utandım. Gereksiz yaptığım pek çok boş şeyden utandım.

Ama bu tokat bana iyi geldi. Mutlaka o atmosferi yaşamalısınız. O manevi gücü hissetmelisiniz. İşte o zaman gerçek değerlerinizi anlayacaksınız.

Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin .


ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Süreyya Tanaçar

Süreyya Tanaçar

Yazarın Diğer Yazıları