KORKULARINIZI YENEBİLİRSİNİZ !

Kayıt Tarihi: 26.06.2022 16:59 - Son Güncelleme: 20.11.2026 23:54
YAZI
A

Merhabalar.

Biz ailecek maalesef kedi, köpekten korkan bir yapıya sahibiz. Ben yıllarca her hangi bir köpekle karşılaşsam yolumu değiştirir veya hızla uzaklaşırdım. Değil dokunmak, aynı ortamda bulunmam bile imkansızdı. Korkumuzun temeli nedir bilmiyorum ama hepimiz aynı durumdaydık.

Bundan 14 yıl evvel kardeşim, kan ter içinde elinde karton bir koliyle geldi. Elindeki koliye dikkatimi veremedim, çünkü ben kardeşimin halinden endişeliydim. Koliyi elinden aldığımda bir hareketlilik hissettim. Kapağını açtığımda içinde kocaman kafalı, kedi büyüklüğünde, bacakları titreyen, henüz kafasını taşıyamadığı için düşen, bir köpek yavrusuyla karşılaştım. Düşünebiliyor musunuz? Hiç birimiz elimizi süremezken, kardeşim 3 haftalık bir Sibirya Kurdunu eve getirmişti. Annesi ölmüş olan bu yavruya kıyamamış, korkusuna rağmen sahip çıkmıştı. Koliyle gelirken de yavrunun kokusunu alan sokak köpekleriyle mücadele etmek zorunda kalmıştı. Evet artık hem yavru köpek hem de biz titriyorduk :)) Balkona bir yer hazırladık. Kapta su ve süt koyduk. Sonra koliden elimizi dokunmadan yavruyu balkona indirip, pencereden izlemeye başladık. Eğer sütü içemezse mecburen biberonla beslemek gerekecekti ki bu bizim kabusumuz olurdu. Neyse ki döküp saçsa da içebiliyordu. Bir süre böyle idare ettik. Ama elbette sonrası vardı, ne yapacağımızı bilmiyorduk. Böyle yavru olarak da kalmayacaktı, sonuçta pencereden, kapıdan köpeğimize bakamazdık ki.

Bir gün teyzem geldi. Teyzem tüm hayvanları çok sever ve hiç birinden korkmaz. Köpeğimizi görünce büyük bir sevgiyle hemen kapıyı açıp kucağına aldı. Bizim şaşkın bakışlarımız altında öptü , sarıldı, kokladı, kucağına bastırdı. Teyzeme köpeğimizi yıkaması için rica da bulunduk. Hemen banyoya götürüp bir bebek gibi severek, okşayarak yıkayıp havluya sardı. Kurularken de sürekli yavru köpeğimizle konuşuyordu. Bana bir cesaret geldi. Teyzemden bana vermesini istedim ama tetikte olmasını, belki korkup hemen geri vermem gerekebileceğimi de söyledim. Bana zarar vermesinden değil belki ben zarar verirsem diye korktum. Ellerime aldığımda gövdesi avuçlarımın içinde kımıldıyordu, kendime hakim olmaya çalışarak yüzüme yaklaştırdım. Kafasını hemen çenemin altına, boynuma koydu. Öyle titriyordu ki ellerimle yan yatacak şekilde üstünü sardım. Titremesi hafifledi sonra ellerimin sıcağıyla ve kalp atışlarımı dinleyerek uykuya daldı. Uyanıncaya kadar hiç kımıldamadım. Bir anda aramızda çok kuvvetli bir sevgi akışı olduğunu hissettim ve tüm korkularım yok olup gitti. Adını renginden dolayı Duman koyduk. Bir gözü yeşil diğer gözü mavi, tüyleri siyah, beyaz, gri kül renginde. İki aylık olduğunda artık balkonda yaşayamayacağı belli olduğundan, Dumanı, kardeşimle bahçeye indirdik. Kardeşim tahtadan bir kulübe ve etrafına çit yapmıştı. Sibirya kurtları bir buçuk yaşına kadar komut öğrenme kapasitesine sahiptir. Maalesef o dönem sağlık sorunlarım yüzünden bu süreci kaçırdım. Bu yüzden köpeğim hiçbir komutu bilmiyor. Bahçe de komşular yokken serbest bırakırdım, dört tarafı muhteşem bir hızla koşar, yorulunca da, ben kitap okurken ayaklarımın üzerine yatardı. Zaten Sibirya kurtları oyun köpeğidir. Benimle top oynar, boğuşur, koşturur ama asla sözümü dinlemezdi. Artık 14 yaşında, o da ben gibi yorgun. Şimdi bahçe de karşılıklı oturup, bakışıyoruz.

Dumana çok şey borçluyum. Her şeyden önce korkularımı yenmemi sağladı. Bana hayvanların sevgisini öğretti. Sadece biz değil, onlarında bizi sevmesi gerektiğini fark ettirdi.

Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin .


ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Süreyya Tanaçar

Süreyya Tanaçar

Yazarın Diğer Yazıları