YALNIZLIĞIM...
Yeni haftaya merhaba dostlar.
Bu aralar dünyada en çok keyif aldığım ne derseniz;
Son “YALNIZLIĞIM” diyebilirim.
Düşünmemek,
Bolca uyumak,
Bazen dalıp gitmek..
Kısacası bir ES vermek arada iyi geliyor insana.
Az önce eskileri karıştırırken bir fotoğrafa denk geldim. Bir zamanlar önemsediğim çok şeyin artık önemsiz olduğunu hissettiren bir fotoğrafa.
Kalabalık bir masayız.
Herkes gülümsüyor.
Gerçekten de çok keyifli bir gece.
O karede herkes gülümsüyor gözükse de aslına bakarsanız bol kahkahalı bir geceydi.
Hepimizin tek amacı AN’a odaklanarak gecenin tadını çıkarmaktı ki; öyle de olmuştu.
Sonrası çok şeyler yaşandı O kareden sonra. O değer verdiğimiz insanlarla acı veren, üzücü hatıralar yaşadık.
Kimse o masada kötü niyetli değildi. Hatta hepimizin çok iyi insanlar olduğu iddiasında da bulunabilirim kendimce. Ama bir şekilde ifade edemedik yaşanmışlıklarla niyetimizi.
Kazaya kurban gittik birbirimizi üzerek dersem yalan olmaz:)
Kırgınlık mı dersiniz hüzün mü?. Bilmiyorum ki...
Siz ne olarak adlandırırsanız adlandırın müsaade sizde..:)
Taşıdık hepimiz farklı zaman aralıklarıyla yükü bir müddet.
Kimi belki bir kaç gün yaşadı hüznünü kimi belki gün anlık es geçti.
Esas olan varsa devam edildi yollara ayrı ayrı...
Ancak ben hemen devam edemiyorum. Öyle bir huyum var. İlla ki sindireceğim o üzüntüyü. İliğimde, kemiğimde yaşayıp, gereken dersleri alıp, kendime verdiğim türlü işkencelerden sonra silip gözyaşlarımı, kalkacağım sonra illaki...
İşte sonrası müthiş bir ödül...
“Müthiş Bir Ödül” ifadesini kullanıyorum çünkü içinizde oluşan huzurun ve hissettiğimiz gücün uygun kelimesi ancak böyle adlandırılabilir.
İlerleyen hayat maceramda yanımda zaman zaman bulunan dostlarımda aldığım bu keyfe ortak olarak bir kısım bana eşlik ettiler, kimisiyle yolları ayırdık. Kimisi yine arada eşlik edecekler. Elbette yeni insanlarla tanışmaya da devam edeceğim. Onlarında bir kısmı gelip geçecekler.
Yolun sonuna yaklaştığımızda elimizde kalan bir KENDİMİZ olacak BİR DE BİR AVUÇ GERİYE KALANLAR olacaklar...
Dünyadaki ilk rolümüz “EVLAT” olmak;
Ardından kardeş, eş, ebeveyn, dost, akraba, .. Olmak gibi gözükse de her şeye rağmen önce KENDİMİZ olmak değil midir?
Peki soruyorum size KENDİMİZLE anlaşabiliyor muyuz?.
Klişe söz: Kendini sevemeyen başkasını sevemez. Denilebilse de
Bu da doğrudur elbette.
Peki ya hadi kendimizi sevdik. Tamam, başkasını da aynı şekilde sevebildik. Çözüm mü? Kötü hatıralar yaşamamaya.
Nihayetinde insanoğlunun fıtratına bencillik, kabalık saymak istemiyorum nice olumsuz özellik de yüklenmemiş midir?
Dolayısıyla HERKES HERKESİ İNCİTEBİLİR BİLEREK YA DA BİLMEYEREK.
Ama bir gerçek var ise o da: YALNIZLIĞIMIZDIR.
HELE Kİ KENDİMİZDEN KEYİF ALABİLİYORSAK NE ÂLA
Hayatım boyunca fotoğraf karesinde bulunmayı haz alamamış olan ben. Eşimin kaybıyla bunun ne önemli bir hazine olduğunu anladım. Yaşanmışlıklar ne kadar hafızamıza kazınmış olsa da bir fotoğraf karesi bambaşka dünyalara alıp götürebiliyor hepimizi şuan yaşadığım gibi..
Kendime verdiğim sözlerden biri de bundan sonra yaşayacağım binlerce hatıramı fotoğraf kareleriyle ölümsüzleştirmek oldu böylece.
Kendi yalnızlığımı yaşarken kendi içimde, yaren olarak bana eşlik edecek fotoğraf karelerimle..
Heybeyi karıştırıp da şuan olduğu gibi geçmişe nasıl giderdim öbür türlü.
Yazımı Atilla İlhan’ın çocukluğumdan beri çok sevdiğim sözleri şarkıya da söz olan bir şiiriyle tamamlıyorum.
Haftaya Görüşmek Dileğiyle.
YALNIZLIĞIM
Yeni tanıştık belki de
Ama kim bilir belki de hep vardın
Eşlik ediyordun sessiz ve sinsice belki de
Şimdi şimdi anlıyorum
Kurnazca ayırdın beni belki de
Lime lime savurdun sevdiklerimi belki de
Yalnızlığım
Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin
Yalnızlığım
Kanımsın, canımsın, sen benim çaresizliğimsin
Yalnızlığım
Bugünüm, yarınım, sen benim hüzünlerimsin
Yalnızlığım
Tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin
Senin olmamı istedin
Ama belki de bir âşık gibi
İnatla bunca zaman kendine sakladın belki de
Bir tohum gibi serpildin, filizlendin
Ben oldun belki de
Yatağımı bile paylaşabilmek için benimle
Yalnızlığım
Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin.
Yalnızlığım
Kanımsın, canımsın, sen benim çaresizliğimsin.
Yalnızlığım
Bugünüm, yarınım, sen benim hüzünlerimsin.
Yalnızlığım
Tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin.
Yalnızlığım
Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin.
Yalnızlığım
Kanımsın, canımsın, sen benim çaresizliğimsin.


