HER ŞEY VAKTİNİN ESİRİDİR

Kayıt Tarihi: 23.09.2024 20:18 - Son Güncelleme: 20.11.2026 18:46
YAZI
A

“Her şey vaktinin esiridir.” demişler.


Kim dediyse çok doğru demiş.


Ne kadar hissedersem hissedeyim,

Ne kadar ifade etmeye çalışırsam çalışayım,

Ne kadar gülersem güleyim,

Ne kadar ağlarsam ağlayayım,

Ne kadar yazarsam yazayım...


İçimdekini aktaramamanın eksikliğini hissediyorum.


Sayfalar dolusu yazıyorum ve yetmiyor.


SERT KURALLARIMIN İÇİNDE KURALSIZ BİR KADIN OLDUM HER DAİM.


Benim için UÇLARDA YAŞAMAK hep NORMAL olmuştur.


Şaşırttım hep. En çok da kendimi... Ve karşıma geçip çoğu zaman güldüm hallerime.


İster haklı ister haksız. 

İster mutlu ister mutsuz.

İster korunaksız, zavallı…


İster güçlü, ağzımdan çıkan tek sözle sonu getiriveren olsam da…


Mutlak bir gerçek var ise acımazsızlığım en çok her daim SİZLERDEN ziyade KENDİME oldu.


Benden ters köşe hareketler görüp, bana kırılan dostlarım varsa şayet LÜTFEN ÜZÜLMESİNLER.


Haksız olduğum zamanların acısını YÜREĞİMDE TAŞISAM DA...”


Haklı olup karşılık verdiğim durumların bile acısını MİSLİ MİSLİ çıkardım kendimden. 

“Beni bu duruma düşürmelerine NEDEN izin verdim diye?"


KISACASI kırdığım, incittiğim, yok saydığım insanlar ya da durumlar olmuştur elbette.


Ama onlara kendime verdiğim -ZARAR-dan kat be kat daha fazla kendime “ZARAR” verdiğim doğrudur. 


Bu dünyada her bireyin mutlaka yaşadığı sayısız sınavlar, olumsuzluklar vardır.

Ve elbette her birinin bir sebebi vardır.


Mutsuzluk olmadan mutluğun değerini bilemeyiz.


Düşünün ki susayan, delice susayan hatta vücudunda su değeri düşen bir insanın bir yudum su içtiğinde aldığı haz hangi duyguya değişebilir?


Hayatımızda böyledir işte.

Mutsuzluğu, acıyı, kırgınlığı, hüsranı dibine kadar yaşamış bir insan hikayesi...


Kısacası dibe vurduğumuzu, her şeyin bittiğini, artık bir çözüm yolu olmadığını kabul ettiğimiz ‘AN’da..


Birden bir yudum “SU” gelir..


Gülümseriz :)

“İŞTE O YUDUMDAN ALDIĞIMIZ HAZ ÖLÜMSÜZDÜR”


Ölümün acısı “KATLATMAYI ÖĞRENMEYE” dönüşür.


Sevdanın acısı “ NASİP DEĞİLMİŞ”’ e dönüşür..


Günlük acıtılmalar “ İNSANOĞLU BU” demeye dönüşür.


Bunları dile getirene “NE ÇOK KONUŞUYOR” a dönüşür.


Babam bana yıllarca anlatmaya çalıştı dostlar.


Elimizdekilerinin değerini bilmemiz için.


“KIYMET BİLMEK” için önce neyin “KIYMETLİ” olacağını öğretmeye 

gayret etti.


Sevmeyi öğretmeye çalıştı.


Sevilmenin hazzı ekstra bonus değinmiyorum hele.


“ONUNLA VEDALAŞTIĞIM BU GÜNDE” onun verdiği değerleri anlatabilmem için doğru söz dostlar:


“HER ŞEY VAKTİNİN ESİRDİR”


Günlerdir nasıl anlatsam derken kelimeler bu şekilde dökülüverdi bu sefer.


Sizlerin önünde veda ediyorum tekrar 

Ve diyorum ki:


Özür diliyorum senden.

Öldüğün için acının dibindeyim

Aynı zamanda mutluluğun doruklarıyım.


Üzgünüm çünkü; 

“SEVGİNİ artık HİSSEDEMEYECEĞİM.

ÖĞRETİLERİN BANA YOL GÖSTERİCİ OLAMAYACAK.


Oysaki her hayal kırıklığımda, her acımda sana sığınırdım ben…


Anlıyorum ki, hayatımın tesellisisiydin sen…


Vazgeçtim ama...

Böyle bir dağdan vazgeçtim..

Hemde davul zurna vazgeçtim BABAMMMM..


Evlatlarım ‘BABA’ diyemezken benim diyebilmem ayıptı çünkü.

Yanlış anlama senin öğretilerin böyleydi nihayetinde..


Bugün ben evlatlarımla eşitlenmeme izin verdiğin için teşekkürler..


Acını bile bile yaşamadığım bu sebepten.



Haykırıyorum ki:

“ARTIK BENİMDE BİR BABAM YOK”

Hoşça kal canım babam…


Esenlikle kalın.

ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.