KİM NASIL TANIYORSA BENİ, ÖYLEYDİM İŞTE.
Yeni haftaya merhaba dostlar.
İtirafta bulunmak gerekirse birkaç haftadır eski çizdirdiklerimi paylaşmaktayım sizlerle.
Hepimize olur. Arada susup izleriz sadece öylesine.
Yine o süreçlerden birindeyim sanırım.
İnsanın içinden gelmesi gerek. Rahmetli büyükanne halama öyle dermiş. “Allar yakışırken eller bakışırken giyin kızım.”
Uyandırmaya çalışıyorum içimdeki allı pullu ruhu.
Hazır eller bakışırken :)
İnsan her şeyi öğreniyor.
Kimini tek bir tecrübeyle;
Kimini defalarca, defalarca yaşayıp inatla ders almadan.... -öğreniyor-
Ve inadına ders alana kadar yaşatıyor hayat.
Hangimiz inatçı ben de bilemiyorum artık.
Bazen zekamız devreye giriyor mücadelemizde,
kimi zamanda benliğimize katılan geleneksel, dinsel ve kültürel değerler şekillendiriyor duygularımızı.
İçimi dökmeyi hep sevmişimdir.
Konuşmaya, yazmaya kendimle ilgili hiçbir zaman çekincem olmamıştır.
Bu dobralığım çoğu zaman takdir edilmiştir. Nadiren de kimi insanları şaşırtmıştır.
Aslolan hep sevmişimdir coşan yüreğimi,
Aldırmamışımdır gizemli olmaya.
Ve hatta düşüncelerini dile getirmeyip sessiz kalan, sözde sadece izleyici olmayı tercih eden dostlara emin olun ben de hep hayretle bakmışımdır.
İnsan neden susar ki?..
Sanıyorum artık neden sustuklarını artık öğreniyorum.
Çok şey anlamsız geldiğinde susuyormuş insan.
Kabullenip bir çok şeyi, akışına bıraktığında susuyormuş insan...
Küçük şeylerle mutluluk olamamaktan susuyormuş insan.
Umarım hissettiklerim hayatımdaki küçük bir “ES” tir.
Oturup susmak, sadece bir izleyici olup sessiz kalmak hiç ama hiç bana göre değil.
Ey içimdeki çağlayan nehir dön artık bana,
Ey içimdeki hiçbir şeye küsmeyi bilmeyen çocuk; uyuma uyan artık lütfen.
Yüreğimdeki minik umut kıpırtıları sulamaya devam edeceğim sizi lütfen solmayın.
Çünkü suskun ben, ben değilim. Bunu anladım.
Turgut Uyar’la bu haftayı sonluyorum. Haftaya görüşmek dileğiyle.
Kim nasıl tanıyorsa beni,
Öyleydim işte.
Sağ tarafımda deniz,
Solumda rüzgar…


