Bir Şehre Rengini Veren Kadın

Bazı hayatlar vardır... Sessiz sedasız yaşanır. Kimseye yük olmadan, kimseyi incitmeden geçer bu dünyadan. Ne büyük hayalleri anlatılır ne de acıları duyulur.

Konya'nın Sultan Ablası da öyleydi...

Ailesinin yanına bile sığmayıp, abisinin evinin duvarına iliştirilen küçücük bir kulübede ömrünü tamamladı. Kimine göre meczuptu, kimine göre deliydi. Kimi ondan çekinir, kimi acırdı. Ama onu gerçekten tanıyanlar, yüreğinin ne kadar temiz olduğunu bilir, ruhunun güzelliğini görürdü.

Kimse, hep kırmızıya boyadığı hayatının ardında nasıl bir ömür taşıdığını tam olarak bilemedi.

"Çocuğum olmadı, boşadı beni." derdi.

Belki de yıllarca, terk edilmenin acısını bu cümlenin arkasına sakladı. Çünkü bazen insan, gerçeği anlatamaz; sadece acısını taşıyabileceği bir bahaneye sığınır.

Adına belgesel çekilen Sultan Kadın, kırmızıya olan sevgisini anlatırken gözleri başka bakardı.

"O severdi... Başka renk giysem çıkarırdı. 'Kırmızıyı giy.' derdi."

Belki de bu yüzden kırmızı, onun için bir renk değil; bitmeyen bir sevdanın, hiç dinmeyen bir özlemin adı oldu.

Ama beni en çok yaralayan, yıllar sonra bile onu anlatırken kurduğu şu cümleydi:

"Öldü dediler... On sene olmuş. O gün bugün ümidimi kestim. Evlenmiş... Güzel kadınmış. O çirkin sevmezdi, illa güzel olacak derdi. Ama keşke ölmeseydi de onu bir kez daha görebilseydim."

İnsan, kendisini terk eden birine bile böylesine hasret duyabilir mi?

Demek ki gerçek sevgi, karşılık beklemeden de ömür boyu yaşayabiliyormuş. Bazı insanlar gider ama kalbin içinden hiç çıkmazmış.

Ah Sultan Ablam...

Biz seni çok sevdik.

Konya'nın esnafı seni çok sevdi. Bir gün görünmesen, "Sultan nerede?" diye sorulurdu. Seni tanımayanlar belki sadece kırmızılar içinde yürüyen bir kadın görürdü; biz ise kocaman bir yürek görürdük.

Şimdi sessizce gittin...

Hayatın boyunca kimseye yük olmadın. Kimseyi suçlamadın. Kaderine isyan etmedin. Acını içine gömdün, yüzüne ise hep bildiğin o kırmızı rengi sürdün.

Derler ya, bazı insanlar öldüğünde bir şehir eksilir diye...

Konya bugün biraz daha renksiz.

Çünkü sen giderken kırmızıyı da yanında götürdün.

Rabbim seni sonsuz rahmetiyle kuşatsın. Çektiğin bütün acılar bu dünyada kalsın. İnşallah bu dünyada kavuşamadığın her güzelliğe ahirette kavuşursun. Ve belki de yıllarca hasretini çektiğin o sevdayla, Allah'ın adaletinde yeniden karşılaşırsın.

Hoşça kal güzel kadın...

Seni unutmayacağız.