Stress

Kayıt Tarihi: 02.07.2024 00:04 - Son Güncelleme: 20.11.2026 19:38
YAZI
A

Biraz stresten konuşalım bugün…çoğumuz stresin zararlı olduğunu düşünürüz değilmi? ben de öyleyim...ve stressiz bir hayat için elimizden gelen her şeyi yapmaya çalışırız...


Ama gel gör ki, Stanford psikologlarından Dr. Kelly McGonigal, 2013 yılında yaptığı TED konuşmasında bu görüşe karşı çıktı ve hiçte öyle bildiğiniz gibi değil dedi...tabii bizim de kafamız karışmadı desek yalan olur…


Dr. Kelly McGonigal, Stanford Üniversitesi'nde bir psikolog...2015 yılında stres konusunda çokta güzel bir kitap yazdı...”The Upside of Stress” yani stresin diğer yönü anlamına gelir...


Gerçek düşman stres değildir dedi...asıl düşman strese karşı olan zihniyettir...



Ve şöyle devam diyor...


Stresi yönetmenin en iyi yolu onu azaltmak ya da ondan kaçmak değil, onu yeniden düşünmek ve hatta kucaklamaktır diyor...


Stres duygusu ne olursa olsun, onları uzaklaştırmaya çalışmaktan daha az endişe edin ve enerjiyle ne yapacağınıza daha fazla odaklanın diyor...


Kendinize şöyle bir sorun...”Şu andaki hedefimle tutarlı olan hangi eylemi yapabilirim veya hangi seçimi yapabilirim? Ve hayatınızda anlam yaratanın peşinden gidin ve ardından ortaya çıkan stresle başa çıkabilmek için kendinize güvenin...strese verdiğiniz tepkiyi faydalı olarak gördüğünüzde, cesaretin biyolojisini yaratırsınız." diyor...


Yaptığı çalışmalarda, stresin zararsız olduğuna inanan insanlar, stresi zararlı olarak gören insanlara göre daha az depresif ve hayatlarından daha fazla memnundurlar...daha fazla enerjileri ve daha az sağlık sorunları vardır diyor...


Hepimiz biliyoruzki stresi hissettiğimizde vücudumuzda kortizol ve adrenalin hormonlarının seviyeleri artar...


Peki stres neden kötü bilinir...Dr. Kelly bunu şöyle açıklıyor...


Bunun sebebi Hans Selye adında bir bilim adamıdır diyor...1930'larda ve 40'larda stresin olumsuz fiziksel tepkilere neden olduğunu gösteren çok sayıda stres araştırması yaptı...hepimizi stresin toksik olduğuna inanmaya yöneltti...

 

Selye farelere laboratuarda yüksek dozda şok verdi...sonra bir kova suya attı ve boğulmaya başlayıncaya kadar yüzmeye zorladı...sonra bunları aşırı kalabalık olan bir kafese koydu ve fareler yiyecek bulmak için birbiriyle savaştılar...Sonra tetkiklerini yaptı...tabiki hepsi normalden farklı çıktı...



Şimdi, Dr. McGonigal haklı olarak bunu şöyle yorumluyor...bu stresten ziyade fareler için bir Açlık Oyunuydu diyor…çünkü bu tip araştırmalar sadece fareler üzerinde yapıldı ve günlük insan stresine çok az benzerlik gösteren durumlardı diyor...


Tabi böyle olunca da şimdi hepimiz stres hakkında olumsuz bir zihniyete sahibiz diyor...


Şimdi Hayal edin!!!


Çok önemli bir toplantın var ve büyük bir konuşma yapacaksın...çok gerginsin... yerinde duramıyorsun...kalp atışların 150’nin üstünde...göğsünde güm güm diye atıyor...göğsün patlayacak yani...avuç içlerin terliyor ve sırılsıklam...ne yaparsın bu durumda? Çok zor bir soru değil mi?


Kendinizi sakinleştirmeye mi çalışırsınız, yoksa tamam heyecanlıyım ama bu benim için bir fırsat ve kaygılanmaya hiçte gerek yok mu dersiniz?


Doktor ve ekibi, işte bunu test etmek ve hangi yanıtın en uygun olduğunu bulmak için bir grup insanı laboratuvarına getirdi...bunları çok stresli bir ortama sokarak bir konuşma yapmaları için hazırlık yapmalarını istedi...grubun yarısına kendilerine “Ben sakinim" demelerini diğer gruba ise bu durumu ve kaygıyı kucaklamalarını ve kendilerine sadece biraz heyecanlıyım demelerini ve bunun onlar için bir fırsat görmelerini söyledi...


Sonuç ne oldu biliyor musunuz? tahmin bile edemezsiniz...


Her iki grubunda kendilerini gergin hissetmelerine rağmen, kaygılarını kucaklayan ve kendilerine sadece biraz heyecanlandıklarını söyleyen grup, daha özgüvenli ve daha başarılı çıktı...ve çok daha iyi konuşmalar yaptılar...


Psikiyatrist Dr. Daniel Siegel bu durumu şöyle tanımlıyor...”name it to tame it” ( bu cümleyi ezberleyin) diye...yani açıklaması şu...bulunduğunuz duygusal durumu isimlendirerek evcilleştiririn manasına gelir...bunu biraz daha sadeleştirerek anlatayım...


Yoğun bir drama veya yoğun bir duygusal tepki içinde olduğumuzda, limbik beynimiz bizi harekete geçirmek için kaslarımıza stres hormonları pompalamaya başlar...Bu bir (fight or flight) yani dövüş veya kaç mekanizmasıdır...sinir sisteminize derinlemesine bağlıdır ve kontrolü ele alır...bu aslında kötü bir şey değildir...vücudun bu duruma gösterdiği normal bir reaksiyondur...


Böyle bir duygusal tepki yaşadığınızı fark ettiğinizde öncelikle derin ve yavaş yavaş nefes alıp verin... İnsan dakikada 15 veya 16 defa nefes alır bunu 4 veya 5e düşürün...bunu defalarca tekrarlayın...sonra ister kendinize sesli veya sessiz olarak kendimi çok ama çok "kızgın hissediyorum" veya "çok üzgünüm veya çok mutsuzum” gibi kelimeler seçerek frontal beyninizi harekete geçiririn ve bu duygusal limbik beyninizi mesaj gönderir ve sakinleştirir...yani name it to tame it...


Onun için size tavsiyem, sinirli ve kızgın bir kimseye hiçbir zaman, ama hiçbir zaman sakin ol demeyin...çalışmaz...neden mi?  


Çünkü sinirli olmak bir seçim değildir...

ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.