TÖVBE İLE YENİDEN DOĞMAK
İmandan sonra insana verilen en büyük nimet tövbedir. Yaratılan ilk insanlar Hz. Adem ve Havva annemizi, Allah’a kul yapan, hata ve kusurlarına nedamet duyup, pişman olarak tövbe etmeleriydi. Dediler ki: Ey Rabbimiz biz kendimize zulmettik, eğer bizi bağışlamaz, bize acımazsan mutlaka ziyan edenlerden oluruz. (ARAF:23)İblisi, İblis yapan da kibir ve gurura kapılarak, tövbe etmeyerek Allah’a isyan etmesiydi: Meleklere Adem’e secde edin dediğimizde İblis dışındakiler derhal secde ettiler. O direndi büyüklendi ve kâfirlerden oldu.(BAKARA: 34)
İnsanın yaratılışından itibaren kıyamete kadar, insanoğlu ya tövbe ederek Hz. Adem’in nesebinden olacak, veya kibir ve gurura kapılarak, tövbe etmeyerek yaratıcıya isyan ederek, İblisin nesebinden olacak, işte imtihan için kulluk için gönderildiğimiz şu dünya hayatındaki bütün kavgalar, fitneler, kötülükler, savaşlar katliamlar cinayetlerin tabanında, şeytanın hile ve desiselerine vesveselerine kanıp onun nesebine geçip, onun dostu ve askeri olan insanların, sürekli tövbe ederek Hz. Adem’in nesebinden olan iyi insanlara karşı duydukları kin intikam ve haset duygularıdır. İyiler ve kötüler, Hz. Adem’in taraftarları ile, iblisin taraftarları arsındaki bu hak batıl mücadelesi kıyamete kadar devam edecektir.
İşte burada Hz. Adem’in nesebinden olan biz Müminlere düşen en büyük vazife, önce kendimiz, ailemiz, akrabalarımızdan başlayarak, bütün insanları tövbe ile kurtuluşa davet etmek, nefsine uyarak, şeytanın safına geçmiş Ademoğullarının her birinin kurtuluşu için, tövbe ile Hz. Ademin nesebi olmaya davet etmek… Her insanın ne kadar günahı olursa olsun, tövbe etmesi, tövbe ile yeniden doğması mümkündür. Fakat nefis ve şeytana aldanarak günahlarda yuvarlanan insanoğlu bahanelere sığınarak tövbe etme iradesi zayıflamıştır.
İşte bizler; Tövbenin ne kadar önemli olduğunu, tövbenin şeytanın belini kırıp zayıflattığını tövbe ile insana iman gücü ve kuvveti geldiğini, tövbe yolunu tercih eden insanların basiretlerinin açıldığını, gönüllerine huzur ve sekinet indiğini, günahlarına tövbe edenin, hiç günah işlememiş gibi olduğunu, nefsini ayıp ve kusurlardan arındıranın gerçek kurtuluşa erdiğini anlatmalıyız. Çünkü bu Emri Bil Maruf Ven Nehyi Anil Münkerdir. İyiliği emretmek kötülükten nehiy etmek, vahyin bereketi olup. Her Müslüman üzerine farzdır. Sizden hayra ve iyiliğe davet eden iyiliğe davet edip kötülüklere engel olan bir toplum oluşsun. İşte kurtuluşa erenlerde onlardır.(ALİ İMRAN 104)
Bizden önceki ümmetlerde 99 kişiyi öldüren bir adam vardı. Bu zat yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu soruşturdu. Ona bir rahibi gösterdiler. Bu adam rahibe giderek doksan dokuz adam öldürdüm, tövbe etsem kabul olur mu diye sordu. Rahip
- Hayır, kabul olmaz deyince onu da öldürdü böylece öldürdüğü adamların sayısı yüze tamamlandı. Sonra yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu soruşturdu. Bir alimi tavsiye ettiler. Onun yanına giderek. Yüz kişiyi öldürdüğünü söyledi, tövbesinin kabul olup olmayacağını sordu. Âlim:
- Elbette kabul olur, insanla tövbe arsına kim girebilir ki! Sen falan yere git orada Allah’u Teâlâ’ya ibadet eden insanlar var. Sende onlarla birlikte Allah’a ibadet et. Sakın memleketine dönme. Zira orası fena bir yerdir. Dedi.
- Adam denilen yere gitmek üzere yola çıktı. Yarı yola çıkınca eceli yetti.
-Rahmet melekleri ile azap melekleri o adamı kimin alıp götüreceği konusunda tartışmaya başladılar. Rahmet melekleri;
-O adam tövbe ederek ve kalbiyle Allah’a yönelerek yola düştü dediler, azap melekleri ise
-O adam hayatında hiç iyilik yapmadı ki dediler.
-Bu sırada insan kılığına girmiş bir melek çıkageldi. Melekler onu aralarında hakem tayin ettiler hakem olan melek
-Geldiği yerle gittiği yeri ölçün, hangisine daha yakınsa adam o tarafa aittir dedi.
-Melekler iki mesafeyi ölçtüler gitmek istediği yerin daha yakın olduğunu gördüler. Bunun üzerine onu rahmet melekleri alıp götürdü.(Buhari ,Enbiya 54 Müslim, Tövbe 46,47,48)
İşte yukardaki sahih hadistende anlaşıldığı gibi 100 kişiyi öldüren adamın Salih amelleri olmasa bile,100 kişiyi öldürse bile, ömrünün sonlarındaki tövbe etme ve bağışlanma arzusu, onun imanla ölüp kurtulmasına vesile oldu.
Öyleyse günah işleyerek nefislerine zulmeden kardeşlerim, bizim günahımız 100 kişiyi öldüren adamdan daha mı çok ki tövbe etmiyoruz. Tövbe etmeden, Yüce rabbimizden af ve mağfiret dilemeden ölürsek halimiz nasıl olur, bazı yüzlerin kararıp, bazı yüzlerin beyazlayacağı o kıyamet gününde tövbe etmeden pişman olmadan Rabbimizin huzuruna nasıl çıkarız.
Haydin öyleyse tövbe ile yeniden doğmaya; Gencimiz, yaşlımız, kadınımız kızımız, çoluğumuz çocuğumuz, amirimiz memurumuz köylümüz kentlimiz ile tövbe ederek pişman olalım Hz. Ademin nesebinden olalım ki kurutuşa erelim, unutmayın biz günde 70 kez 100 kez tövbe eden Rahmet Peygamberi’nin ümmetiyiz. Ne mutlu tövbe edenlere! Ne Mutlu tövbesinden samimi olanlara! Ne, mutlu tövbe ile Allah’a yaklaşıp arınanlara… Selam ve Dua ile


